L'Immediat

Een voorstelling die al lang op mijn kijkverlanglijstje stond en nu kwam het er van tijdens mijn bezoek aan het Mimefestival in Londen. Om te beginnen gaat alles in deze voorstelling stuk: banken en tafels klappen in elkaar, een schilderij valt van de muur en het huis waarin een stel zich bevindt, valt ook aan gruzels. En dat is pas het begin. Uit de lucht worden tientallen jerrycans over de twee spelers uitgestort, er is een explosie van het over podium vliegende schoenen en een muur van kartonnen dozen valt in stilte te pletter op de vloer... ondertussen verschijnen meer langharige (a la Neil uit The Young Ones) spelers op het podium. Net wanneer je denkt waar dit allemaal naar toe moet, begin je te ontdekken dat er een voortdurend gevecht gevoerd wordt tegen de zwaartekracht. Dat wordt vertaald in prachtige scenes en beelden. En over het podium razen schermen waarachter mensen verschijnen en verdwijnen (zoals we dat ook zagen bij Zimmerman & De Perrot). Een vrouw lijkt weg te zweven de hemel in, maar wordt vastgehouden door de spelers, die haar dan maar vastklemmen onder een kast... En op een gegeven staat alles scheef.... Dit is visueel theater dat zich lastig laat beschrijven maar dat je over je heen moet laten komen. Als je dat kan, zie je een visueel zeer authentiek hoogstandje met diverse circus-elementen waar je nog lang van nageniet. En met een prachtig slotbeeld waarin een ongelooflijke berg rotzooi wordt gebouwd, als een toren van Babel die een visueel antwoord is op de roerige tijden waarin we leven.