Tendre Suie (Londen Mime Festival)

Twee jonge vrouwen (Clémentine Lamouret & Sandrine Duquesne), een tafel met twee stoelen. Een touw hangt opgeknoopt, het andere hangt vrij tot op het podium. De ene vrouw zoekt toenadering, de andere houdt af. Ze beklimmen ieder afzonderlijk samen één touw, het andere blijft opgeknoopt. In de lucht zitten ze elkaar minder in de weg dan op hun stoelen. Dit deel met de luchtacrobatiek is verreweg het meest geslaagde onderdeel van deze verder sobere en wat onduidelijke voorstelling. Aan het einde van deze scène klinkt voor het eerst muziek, jazzachtig. Eenmaal weer met vier voeten op de vloer is het ook weer uit met de muziek. Het merendeel van de voorstelling is zeer sober, de scène waarbij de muziek echt aangaat en de vrouwen dansen onder de reflectie van een discobol uitgezonderd. Tendre Suie lijkt een zoektocht naar wat beide makers nog mee in huis hebben dan acrobatie in het touw en hoe ze die act breder kunnen trekken naar theater. Die zoektocht is bepaald nog niet ten einde... De voorstelling blijkt gebaseerd op Huis Clos van Sartre en is dus existentieel bedoeld. Dan mist er een hoop zeggingskracht en overtuiging.