Translunar Paradise

De oude man kijkt na de dood van zijn vrouw terug op zijn leven met haar. Dit in een flashback structuur waarbij er de ene keer vroege jeugd herinneringen zijn en dan weer herinneringen van op latee leeftijd. De relatief jonge mime spelers maken zich volgens een vast ritueel oud of jong, waarbij de 'oude mensen maskers' worden op of afgezet.

Het mime duo dat werkt op basis van de Lecoq principes, doet dat technisch zeer vaardig (zeker de mannelijke helft van het duo) en onder begeleiding van een accordeonspeelster. De eerste keren dat de metamorfose middels het masker (en uiteraard de verandereende wijze van bewegen) van jong naar oud en vice versa plaats vindt wekt dan ook ontzag. De voorstelling is zuiver van opzet, puur van inhoud en technisch goed uitgevoerd. Helaas vormt de metamorfose truc waarop de voorstelling is gebouwd, onvoldoende basis om mij tot aan de laatste minuut van deze 70 minuten durende voorstelling geboeid te houden. http://www.theatreadfinitum.com